Εμπειρίες από το δικό μου job hop(p)ing
Μέσα στους διάφορους τίτλους που εμφανίζονται κατά καιρούς στο feed μου και παρουσιάζουν τη γενιά μας ως εργασιακά ασταθή, αξίζει να σταθεί κανείς υπεύθυνα και να αναρωτηθεί τι σημαίνει εργασιακή αστάθεια, αν η εργασιακή αστάθεια συνδέεται με τη γενικότερη κοινωνική αστάθεια και αβεβαιότητα και αν αυτή είναι τελικά επιλογή.
Από την οικονομική κρίση του 2009, στα capital controls του 2015, στην υγεινομική κρίση του 2020, στην ενεργειακή κρίση του 2022 και - ποιος ξέρει σε τι άλλο μας επιφυλάσσει το μέλλον-, οι Zoomers μεγαλώσαμε σε μια γενικότερη κοινωνική αστάθεια, την οποία κάναμε φύση μας, και πορευόμενοι με αυτήν επιβιώνουμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με τα δικά του μέσα και δεδομένα.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Zoomer αυτή τη στιγμή που να μην αντιμετώπισε κάτι από τα παραπάνω σε κάποια σημαντική φάση της ζωής του. Προσωπικά, αποφοίτησα από το Λύκειο το καλοκαίρι του 15’, δηλώνοντας σχολές με θέα τις ουρές στις τράπεζες και από το Πανεπιστήμιο εν μέσω κόβιντ. Το να βρω δικηγορική εταιρεία για πρακτική άσκηση φάνταζε και ήταν απίθανο για αρκετούς μήνες...
Ενώ, λοιπόν, οι προκλήσεις και οι κρίσεις γύρω μας πολλαπλασιάζονται, εμείς καλούμαστε να τις διαχειριστούμε. Το σίγουρο είναι ότι η ζωή μας τώρα δεν θυμίζει σε τίποτε το παραδοσιακό μοντέλο ζωής των γονιών μας. Συνεπώς, μαγική και δοκιμασμένη συνταγή διαχείρισης δεν υπάρχει. Πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Ίσως όμως, όταν μοιραζόμαστε τις ανησυχίες και τις σκέψεις μας, η διαχείριση να γίνεται λίγο πιο εύκολη. Ίσως έτσι να νιώθουμε λιγότερο μόνοι και λιγότερο ευάλωτοι.
Σε αυτό το τοπίο, κάπου το 2023, αποφάσισα να αφήσω την ‘σταθερότητά’ μου και να κάνω μια αλλαγή στην καριέρα μου. Έως τότε ο δρόμος που ακολουθούσα ήταν συμβατικός: Νομική – πόσο πιο συμβατικό το θες;- , άσκηση και μια καθημερινότητα που χαρακτηρίζονταν από δουλειές στα δικαστήρια, ετοιμασία φακέλων, τηλέφωνα και γράψιμο στον λιγοστό χρόνο που συνήθως θα απέμενε από τα υπόλοιπα. Μέσα σε αυτή την καθημερινότητα ήρθε η πρώτη συνειδητοποίση: ότι ίσως ο χώρος της δικηγορίας να μην ήταν για εμένα. Και τότε το πήρα απόφαση: ‘Θα φύγω’. Και έφυγα όχι μόνο από τη δουλειά, αλλά και από τη χώρα.
Τα πράγματα τότε φάνταζαν απλά: Ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό θα με έβγαζε από τον φαύλο κύκλο της δικηγορίας στην Ελλάδα και δη στη Θεσσαλονίκη. Έψαξα, διάβασα, έκανα αίτηση σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα και έγινα άλλη μια ελληνίδα στην Ολλανδία. Και εκεί ήρθε η επόμενη συνειδητοποίηση: ότι ίσως η εργασιακή ασφάλεια δεν είναι δεδομένη ούτε και στο εξωτερικό. Έκανα δύο πρακτικές παράλληλα με τις σπουδές μου και ήρθε μετά και η τρίτη στις Βρυξέλλες και ένα ακόμη πρόγραμμα στη Σλοβενία. Σε ένα χρόνο άλλαξα 4 χώρες, αλλά η ασφάλεια που αναζητούσα πουθενά. Στη δική μου περίπτωση δεν άλλαζα απλώς εργοδότη, αλλά και χώρα. Κατέληξα να μένω σε τρία σπίτια, σε τρεις διαφορετικές χώρες, με φίλους μοιρασμένους σε τουλάχιστον πέντε χώρες, και με την οικογένειά μου πίσω στη Θεσσαλονίκη.
Σε αυτά τα χρόνια έμαθα όμως ότι δεν είμαι μόνη, όσο και να νιώθω μοναξιά πολλές φορες, και ότι δεν είμαι η μόνη. Απολαμβάνοντας τη θεμελιώδη ελευθερία της μετακίνησης εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, χιλιάδες νέοι της γενιάς μας γίνονται νομάδες, αλλάζουν δωμάτια, γειτονίες, πόλεις και χώρες, προσαρμόζονται σε νέα εργασιακά περιβάλλοντα, γνωρίζουν κόσμο, γνωρίζουν τον κόσμο ζώντας σε αυτόν, μαθαίνουν νέες γλώσσες, έχοντας την ανθεκτικότητα (resilience) ως κοινό τους παρονομαστή.
Καταφέρνουν δηλαδή μέσα στην αβεβαιότητα όχι απλώς να επιπλέουν, αλλά να βουτάνε και να παλεύουν, να μην επαναπαύονται, αλλά να προσπαθούν διαρκώς και με τόλμη για το καλύτερο για αυτούς, αλλά και για τον κόσμο γύρο τους. Περιβαλλοντική δράση, ανατροπή καθεστώτων, ανταγωνισμός με την τεχνητή νοημοσύνη, είναι τρία μονο από τα έως τώρα κατορθώματα των κατά τα ‘ασταθών’ Zoomers.
Εσύ λοιπόν που το διαβάζεις αυτό και νιώθεις μoναξιά και αβεβαιότητα για το μέλλον σου, που είσαι κάπου εκεί έξω με τη βαλίτσα έτοιμη, ή με το μέιλ παραίτησης στα draft σου θυμήσου: δεν είσαι ο μόνος, αλλά ούτε και μόνος, είμαι εγώ είναι οι φίλοι σου και οι φίλοι μου που είναι διασκορπισμένοι ανά την υφήλιο, είναι η γενιά μας. Ίσως η ασφάλεια που αναζητάς να έχει αλλάξει σημασία και να μην κρύβεται σε μια και μόνο θέση εργασίας με την παραδοσιακή έννοια του όρου, ή σε μια μόνο πηγή εισοδήματος. Δοκιμάσου και δοκίμασε, απότυχε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να επιτύχεις αυτό που θέλεις, αλλά και πάλι, αν στο δρόμο συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που ήθελες στην αρχή άλλαξε, είναι απολύτως οκ. Συνέχισε να προσπαθείς για αυτό το καινούργιο, το διαφορετικό που επιθυμείς. Πάλεψε για τα πράγματα που αγαπάς.
Και για το τέλος, τρία μαθήματα κρατώ και μπορώ να μοιραστώ μέσα από τα τελευταία τρία πιο αβέβαια χρόνια της ζωής μου: η αβεβαιότητα είναι δεδομένη, αγκάλιασέ την και πορεύσου με αυτή; μπορείς να βρεις ανθρώπους να σε καταλαβαίνουν ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη; σπίτι είναι εκεί που η καρδιά και το μυαλό σου βρίσκονται σε ισορροπία.
Λίγα λόγια για την contributor: Η Ευανθία είναι Gen Zer δικηγόρος και τα τελευταία τρία χρόνια μοιράζει το χρόνο της σε διαφορετικές Ευρωπαϊκές χώρες. Μέσα από την αρθρογραφία εξερευνά τον κόσμο γύρω της και μέσα της και παραμένει Zen.
Comments