“Οι νέοι δε θέλουν να δουλέψουν, δεν κάνουν παιδιά, δεν αγοράζουν σπίτια!”. “Δεν έχετε φιλοδοξίες εσείς, δεν αποταμιεύετε τίποτα και τα τρώτε σε ταξίδια. Εγώ στην ηλικία σας…”.
Αν δεν ακούσατε κάτι από όλα αυτά στο πασχαλινό τραπέζι ή έχετε κερδίσει το Τζόκερ των συγγενών ή κάνατε Πάσχα με φίλους. Η γενιά Z είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη γενιά, η γενιά από την οποία περιμένουν όλοι τα πάντα.
Χρειάστηκε να ενηλικιωθούμε νωρίς, όσο τα ορόσημα της ενηλικίωσης ξεμακραίνουν στον ορίζοντα. Πλέον η ολοκλήρωση των σπουδών δεν σταματάει στο προπτυχιακό, οι entry-level θέσεις θέλουν 3 χρόνια προϋπηρεσίας, η ενοικίαση σπιτιού χωρίς 3 συγκατοίκους στα αστικά κέντρα είναι άπιαστο όνειρο, ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας σε ένα περιβάλλον μεγάλης οικονομικής, οικολογικής και κοινωνικής πίεσης μοιάζει με ανέκδοτο. Και εκεί είναι που επέρχεται η σύγκρουση.
Η συνταγή των γονιών μας και των παππούδων μας που υποσχόταν ευημερία και καταξίωση - πανεπιστήμιο, δουλειά, γάμος, οικογένεια- δεν δουλεύει πια. Περιμένουμε ότι θα μας πετύχει το γλυκό ενώ έχουν αλλάξει τα υλικά και ταυτόχρονα όλοι επιμένουν πως αν ακολουθήσεις πιστά τις οδηγίες, θα βγει το τέλειο κέικ. Τι κι αν αντί για ζάχαρη έχεις αλάτι και σου έχει τελειώσει το αλεύρι, άμα ακολουθήσεις πιστά τα βήματα θα βγει, αρκεί να χτυπήσεις αρκετά καλά τη ζύμη και να προθερμάνεις το φούρνο.
Το αστείο είναι ότι απογοητευόμαστε και ματαιωνώμαστε όταν το κέικ μας δεν τρώγεται. Τα ρίχνουμε στον εαυτό μας επειδή δεν αλευρώσαμε καλά τα τοιχώματα της φόρμας, μετά σε αυτούς που ρήμαξαν τα ράφια του σουπερμάρκετ. Μετά θυμώνουμε με αυτούς που μας έδωσαν τη συνταγή που δεν μπορούμε να εκτελέσουμε, μπορεί να αισθανόμαστε και κοροϊδία. Και αυτοί που μας έδωσαν τη συνταγή θυμώνουν και μας απαξιώνουν γιατί σε εκείνους έδεσε το γλυκό επειδή ακολούθησαν τα βήματα, εσείς κάνετε σίγουρα κάτι λάθος.
Με βούτυρο, ζάχαρη, βανίλια και αλεύρι μπορείς να φτιάξεις όντως ένα πολύ ωραίο κέικ. Με τον ίδιο τρόπο, όταν οι σπουδές σου εξασφαλίζουν κοινωνική κινητικότητα και επαρκές εισόδημα, είναι πιο πιθανό να επιδιώξεις το γάμο και τη δημιουργία οικογένειας, συμπληρώνοντας όλους τους παράγοντες της εξίσωσης του άξιου και πετυχημένου μέλους της κοινωνίας. Είσαι αλήθεια αποτυχημένος σεφ όταν δεν μπορείς να φτιάξεις κέικ επειδή η ζάχαρη και το αλεύρι είναι σε παγκόσμια έλλειψη; Είσαι τεμπέλης και τα θέλεις όλα έτοιμα επειδή δεν μπορείς να μεταμορφώσεις το αλάτι σε ζάχαρη; Μήπως αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι δεν είναι να περιορίσεις το αλάτι, αλλά να αλλάξεις το μενού;
Όσο προσπαθούμε να ξαναγεμίσουμε τα ράφια και να μαζέψουμε όλα τα υλικά, κανένας δεν αναρωτήθηκε τι μπορεί να μαγειρέψει με αυτά που έχει. Ίσως η δική μας συνταγή επιτυχίας να είναι βάφλες ή κρέπες ή pancakes με αυτά που βρήκαμε στο ντουλάπι μας. Πειραματιζόμαστε με ζύμες και αναλογίες μέχρι να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει. Όταν έχουμε πάλι ζάχαρη και αλεύρι, ίσως θυμηθούμε και εκείνη την παλιά συνταγή ή να τη φρεσκάρουμε.
Let them eat cake λοιπόν, όσο ξαναγράφουμε τον Τσελεμεντέ της επιτυχίας με μεταπτυχιακά, ταξίδια, εθελοντισμό, side-hustles, μαθήματα κεραμεικής, διδακτορικά, κηπουρική στο μπαλκόνι, αλλαγές καριέρας και ό,τι άλλο μας γεμίζει. Κάνουμε χώρο στο τραπέζι μας για αυτούς που θα το εκτιμήσουν, χωρίς τύψεις, χωρίς βαρίδια, χωρίς αναστολές!
Λίγα λόγια για την contributor: Η Μαρία - Ειρήνη είναι Gen Zer που σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάζεται ως Copywriter και Social Media Specialist στο χώρο της διαφήμισης. Έχει κουραστεί να την κοιτάζουν οι μεγαλύτερες γενιές σαν κάποιο εξωγήινο ον από την περιοχή 51 και θέλει να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους!
Comments