Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά για το πώς η γενιά μας βλέπει τον εργασιακό χώρο και γιατί ίσως οι άλλοι απλά δεν καταλαβαίνουν.
Εντάξει, ξέρω τι σκέφτεσαι. Ακόμα ένα άρθρο για τη Gen Z στον εργασιακό χώρο; Πόσο πιο cringe μπορεί να γίνει; Αλλά περίμενε, δώσε μου μια ευκαιρία. Γιατί αυτή τη φορά, θα το δούμε από τη δική μας οπτική γωνία. Ή τουλάχιστον, θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, χωρίς τις κλασικές, βαρετές ταμπέλες.
Φαντάσου το σκηνικό: Μια φίλη, η οποία έψαχνε νέο αίμα για την ομάδα της, είχε φτάσει στα όριά της. Μετά από άπειρες συνεντεύξεις, γύρισε σε μένα, με ένα βλέμμα απελπισίας και μου είπε: “Η Gen Z δεν υπάρχει! Είναι εντελώς ακατάλληλη για δουλειά. Ο ένας αργεί, ο άλλος εξαφανίζεται, ο άλλος δεν έχει πάθος, ο άλλος θέλει να γίνει manager με το καλημέρα!” Εγώ, ως γνήσια Gen Z, ένιωσα ένα «τσούξιμο». Παρεξηγήθηκα, το πήρα προσωπικά. Γιατί; Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι αυτά δεν έχουν να κάνουν με τη γενιά, αλλά με τον άνθρωπο. Είτε είσαι Gen Z, είτε Millennial, είτε Gen X, ο χαρακτήρας σου είναι αυτός που μετράει. Αλλά μετά, άρχισα να σκέφτομαι και τη δική της πλευρά. Λένε, βάλε τον εαυτό σου στα παπούτσια του άλλου για να τον καταλάβεις. Λοιπόν, ας το κάνουμε.
Μύθος #1: Ασυνεπείς και Αδιάφοροι; Ας το ξεκαθαρίσουμε: το να αργείς σε συνέντευξη ή να μην εμφανίζεσαι χωρίς ενημέρωση, είναι θέμα έλλειψης επαγγελματισμού και σεβασμού, όχι γενιάς. Αυτό ισχύει για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Μύθος #2: Πάθος, Πουθενά! 😴 Εδώ αρχίζει να γίνεται πιο περίπλοκο. Ναι, μπορεί κάποιος να μην δείχνει το αναμενόμενο "πάθος". Αλλά, ας το δούμε και από την άλλη πλευρά. Είναι μόνο ευθύνη του υποψηφίου; Μήπως η εταιρεία, ο εργοδότης, ο manager, δεν εμπνέει αυτό το πάθος; Η Gen Z δεν είναι αφελής. Έχουμε μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες τρόμου από προηγούμενες γενιές, για παγίδες και απογοητεύσεις. Δεν είμαστε "εύκολοι πελάτες". Θέλουμε να μας κερδίσεις, να μας δείξεις ένα όραμα, να πιστέψουμε σε αυτό που κάνεις. Η ειλικρίνεια και ο σκοπός είναι τα δικά μας "buzzwords". Αν αυτά λείπουν, μην περιμένεις να “κολλήσουμε”.
Μύθος #3: Θέλουν να Γίνουν Managers Εν μία Νυκτί! 🚀 Εδώ είναι που γίνεται το πραγματικό debate. Η Gen Z μεγάλωσε με γονείς που, στις περισσότερες περιπτώσεις, τους έλεγαν “είσαι ο καλύτερος”, χτίζοντας μια αυτοπεποίθηση που οι δικοί τους γονείς ίσως δεν είχαν. Επιπλέον, έχουμε πρόσβαση σε παγκόσμιες ευκαιρίες και αρνούμαστε να συμβιβαστούμε. Έχουμε σπουδάσει 5+ χρόνια, κάνοντας μεταπτυχιακά, ίσως και διδακτορικά, και βγαίνουμε στην αγορά εργασίας στα 25+. Με τόση προσπάθεια, είναι λογικό να θέλουμε αναγνώριση. Και ναι, αυτή η αναγνώριση συχνά μεταφράζεται σε έναν τίτλο. Το ερώτημα όμως παραμένει: Είμαστε έτοιμοι να γίνουμε managers από την αρχή; Το να είσαι manager απαιτεί soft skills πέρα από τα hard skills – επικοινωνία, ηγεσία, επίλυση προβλημάτων. Αυτά είναι κάτι που ένας νέος στην αγορά εργασίας σπάνια τα έχει αναπτύξει πλήρως. Παρόλα αυτά, αυτό δεν σημαίνει ότι η αμοιβή μας δεν πρέπει να συμβαδίζει με όλο τον αγώνα και τις σπουδές που έχουμε κάνει. Μήπως λοιπόν η Gen Z δεν ζητάει απαραίτητα τον τίτλο για τον τίτλο, αλλά ένα πακέτο αμοιβών και αναγνώρισης που να ανταποκρίνεται στις θυσίες και την προσπάθεια που έχει καταβάλει;
Επομένως, η Gen Z δεν είναι ούτε παρεξηγημένη ούτε ακατάλληλη. Είναι απλά… διαφορετική. Έχουμε διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικές προσδοκίες και μια διαφορετική προσέγγιση στον κόσμο της εργασίας. Δεν ζητάμε χάρες, ζητάμε αναγνώριση, σκοπό και ένα περιβάλλον που να μας εμπνέει. Αν οι εταιρείες και οι managers καταλάβουν αυτό, τότε η συνεργασία μπορεί να είναι άψογη. Αν όχι, τότε ίσως η παρεξήγηση να συνεχιστεί – και να μην φταίει μόνο η Gen Z.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όλοι θέλουμε το ίδιο πράγμα: να κάνουμε μια δουλειά που να μας γεμίζει, να μας προσφέρει και να μας επιτρέπει να αναπτυσσόμαστε. Και αυτό, ανεξαρτήτως γενιάς, είναι ένα όνειρο που αξίζει να κυνηγήσουμε…
Comments