Ως GenZer με γονείς γεννημένους στη δεκαετία του ‘50 την φράση “Εγώ στην ηλικία σου...” δεν ξέρω πόσες φορές την έχω ακούσει. Συνήθως συνοδεύεται από κάποια αγορά γης ή σπιτιού, από πλάνα για γάμο και παιδιά. Και φυσικά όλα αυτά πριν τα 35. Κάποτε με ενοχλούσε που δεν μπορούσα να φτάσω και ακόμη και να ξεπεράσω τον πήχη που μου έθεταν. Πλέον μοιάζει αστείο.
Οι GenZers δεν έχουν ζήσει και λίγα. Από τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, μέχρι
την πανδημία, τις περιβαλλοντικές προκλήσεις και τώρα τους αλλεπάλληλους πολέμους, η σταθερότητα φαντάζει ουτοπική. Κι όμως μέσα σε αυτό το περιβάλλον καλούνται να ανταπεξέλθουν καθημερινά.
Η γενιά αυτή έχει μάθει να εργάζεται από πολύ μικρή ηλικία. Από τα πρώτα χρόνια του σχολείου μαθαίνει να συνδυάζει πολλαπλά αντικείμενα σε μια μόνο μέρα. Εφτάωρο σχολείου, έπειτα τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα, μετά κάποια δραστηριότητα και διάβασμα για την επόμενη μέρα. Στην εξίσωση μπαίνει σταδιακά και το φροντιστήριο και με τα χρόνια έχει σημαντικότερο ρόλο ακόμα και από το σχολείο. Οι υποχρεώσεις τους λοιπόν ξεπερνούν κατά πολύ ένα τυπικό οχτάωρο.
Ακολουθούν τα φοιτητικά χρόνια. Ίσως μια ανάσα μετά από τόσα χρόνια δουλειάς. Ωστόσο μόνο τα πρώτα χρόνια μοιάζουν ξέγνοιαστα. Το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης υπάρχει από νωρίς, για αυτό και συνήθως ορίζει την επιλογή σπουδών. Πολλοί φοιτητές προσπαθούν να συνδυάσουν φοιτητική ζωή και εργασία, ενώ πολύ συχνά τη “λύση” έρχεται να δώσει η επιλογή της εργασίας σεζόν. Για ακόμη μια φορά οι υποχρεώσεις τους ξεπερνούν κατά πολύ ένα τυπικό οχτάωρο.
Και σιγά σιγά φτάνει η ώρα να μπουν στην αγορά εργασίας. Και τα δεδομένα είναι απογοητευτικά. Με την ανεργία των νέων ηλικίας 18-24 ετών στο 35%, τις ανακοινώσεις για αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 30-40 ευρώ και τον πληθωρισμό στα ύψη (Ελλάδα στην 9η θέση στην Ε.Ε.), το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται να ακούσει ένας νέος είναι η φράση “εγώ στην ηλικία σου”.
Στην ηλικία τους σίγουρα δε θα ήξερε κάποιος τι να κάνει. Να τα έχεις κάνει όλα ‘όπως πρέπει’ και παρόλα αυτά να μην είναι αρκετά; Να δουλεύεις ασταμάτητα όλη σου τη ζωή και ακόμα να ακούς πως δε φτάνουν; Παρά τις προσπάθειες και τις επενδύσεις στις σπουδές, να μη βρίσκεις δουλειά, ένα σπίτι να νοικιάσεις, λίγα χρήματα να πας ένα ταξίδι;
Η απάντηση λοιπόν προς τις γενιές που θέλουν να συγκρίνονται είναι μια: “εγώ στην ηλικία σου θα άκουγα και θα καταλάβαινα”. Κάθε γενιά καλείται να διαχειριστεί διαφορετικές προκλήσεις. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως οι εξελίξεις μας οδηγούν σε καταστάσεις για τις οποίες δεν υπάρχει κάποιο manual. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι σπουδές δε συνεπάγονται απαραίτητα μια ‘καλή δουλειά’. Η σκληρή δουλειά δε συνεπάγεται αρκετά χρήματα. Και σίγουρα η τόση προσπάθεια δεν αφήνει χώρο για σκέψεις για γάμους και παιδιά.
Για αυτό λοιπόν έχει έρθει η στιγμή να ανοίξει ένας διάλογος μεταξύ τους. Να ακούσουν ουσιαστικά και οι δύο πλευρές τις προσπάθειες, τις δυσκολίες, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες και να μπορέσουν μαζί να βρουν λύσεις κάπου στη μέση. Γιατί στην τελική η σύγκριση δεν έχει λογική, είναι όπως μας λέγανε στο σχολείο “σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια”.
Λίγα Λόγια για την contributor: Η Μαρισόφη, είναι Gen Zer, που μεγάλωσε στην Αθήνα, σπούδασε Χρηματοοικονομικά στο ΠαΠει, δούλεψε στην HSBC Greece και στην Aksia, τώρα μένει στο Χρόνινγκεν και μετά θα δείξει... Στον ελεύθερο της χρόνο γυμνάζεται και βλέπει αθλητικές διοργανώσεις, ακούει πολλή μουσική, πάει σε συναυλίες και φεστιβάλ, ταξιδεύει και διαβάζει.
Comments