Μετρώντας επιτυχίες, αποτυχίες και μετριότητα
Η Γενιά Ζ. Η πρώτη αμιγώς ψηφιακή γενιά που μεγάλωσε έχοντας πρόσβαση στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η γενιά που έχει μάθει να επικοινωνεί, να ενημερώνεται και να ψυχαγωγείται μέσα από ψηφιακές πλατφόρμες.
Η γενιά που στον εργασιακό χώρο προσπαθεί να βρει την ισορροπία μεταξύ προσωπικής επιτυχίας και επαγγελματικής καριέρας και άλλοι τόσοι χαρακτηρισμοί που ολοένα και πληθαίνουν με μια απλή αναζήτηση στο Google. Εγώ, όμως, επέλεξα να μιλήσω για κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ, κάτι πιο προσωπικό. Όχι μόνο για τη γενιά Ζ γενικά και αόριστα, αλλά για τη γενιά μου. Για μια γενιά που όλοι χαρακτηρίζουν ως «ιδανική», «αξιοζήλευτη», «καλομαθημένη». Για μια γενιά που είναι αρκετά μεγάλη για να μην έχει χτίσει καριέρα και πολύ μικρή για να έχει απαιτήσεις. Για μια γενιά παρεξηγημένη από τους μεγαλύτερους και σχεδόν άγνωστη για τους μικρότερους.
Είναι πράγματι τόσο ιδανικά τα πράγματα όπως λένε; Μπορεί και ναι, μπορεί απλά να θέλω να είμαι και λίγο drama queen, μπορεί όμως και να έχω δίκιο, στο κάτω- κάτω who cares? Πάντως, ρίχνοντας μια απλή ματιά στο κοντινό παρελθόν, τα πράγματα δε φαίνονται και τόσο ιδανικά αν το καλοσκεφτούμε. Covid-19, καραντίνες, πόλεμοι, οικονομική κρίση, ραγδαία αύξηση φορολογίας, υψηλά ενοίκια, AI στον εργασιακό χώρο, ουφ! Εντάξει δεν είναι τίποτα, «εγώ στα νιάτα σου περπατούσα 5 χιλιόμετρα για να πάω σχολείο, να λες και ευχαριστώ!». Αλλά παρόλα αυτά, μέσα σε όλο αυτό το χάος, εσύ πρέπει να πάρεις πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, να βρεις μια καλή δουλειά με επαρκή μισθό πριν τα 30, γιατί αλλιώς... Α! Και να έχεις και μια ισορροπημένη προσωπική ζωή, ασφαλώς. Με λίγα λόγια, μπορείς να είσαι επιτυχημένος, αποτυχημένος ή στην καλύτερη περίπτωση, μέτριος. Από όπου και να το πιάσεις, την αρχή και το τέλος του κουβαριού δεν θα την βρεις.
Με αφορμή μια προσωπική εμπειρία που είχα πρόσφατα, μου δημιουργήθηκαν πολλά ερωτήματα, σκέψεις και προβληματισμοί. Εγώ πότε θα βρω δουλειά πάνω στο αντικείμενο που σπούδασα; Και αν τελικά αυτό που κάνω δεν μου αρέσει; Μήπως πρέπει να μάθω και τρίτη ξένη γλώσσα ή να κάνω και άλλο μεταπτυχιακό για να έχω περισσότερες ευκαιρίες; Πότε θα βγάλω χρήματα για να μπορέσω να είμαι ανεξάρτητη;
Ένα κανονικό παραλήρημα που δεν είχε τελειωμό και δυο φωνές μέσα μου να βρίσκονται σε συνεχή αντιπαράθεση, με τη μια να προσπαθεί να με καθησυχάσει και την άλλη να με στρεσάρει. Τι άγχος και αυτό! Να βρισκόμαστε στην πιο ωραία ηλικία και να μας κατατρώει ένα μόνιμο συναίσθημα για το αν ποτέ και πότε θα πετύχουμε. Άραγε πώς μετριέται η επιτυχία; Με το πόσα πτυχία έχεις ή με το πόσα χρήματα βγάζεις; Και αν δεν τα καταφέρεις; Θα κουβαλάς το στίγμα του αποτυχημένου ή του μέτριου; Αναμφίβολα, η επιτυχία είναι κάτι προσωπικό για τον καθένα. Ωστόσο, είναι σημαντικό την επιτυχία, αλλά και την αποτυχία να την ορίζουμε εμείς για τον εαυτό μας και όχι οι γονείς, οι φίλοι, οι συγγενείς και η ίδια η κοινωνία. Τότε είναι που πραγματικά, θα νιώσουμε απελευθερωμένοι και θα διώξουμε από πάνω μας το βάρος της αποτυχίας. Εξάλλου, στο τέλος της μέρας μένεις με τον εαυτό σου και σημασία έχει να είσαι συμφιλιωμένος με αυτόν. Οι εξωτερικοί παράγοντες, πάντα θα υπάρχουν, φορώντας πολλές φορές τη «φωνή της λογικής» για να μας προσγειώσουν. Στο χέρι μας είναι το αν θα ακούσουμε τις φωνέ αυτές και πόσο θα μας επηρεάσουν.
Αν μπορούσα να δώσω, λοιπόν, μια συμβουλή στο μελλοντικό μου εαυτό, και κατ’ επέκταση στη γενιά μου, αυτή θα ήταν να έχουμε όνειρα μικρού παιδιού και να μη θέτουμε εμπόδια στο μονοπάτι που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Ας αποφύγουμε το φαύλο αυτό κύκλο της επιτυχίας, αποτυχίας και μετριότητας. Γιατί όταν το μέλλον έρθει, το παιδί που έχουμε μέσα μας πρέπει να είναι περήφανο.
Λίγα λόγια για την Contributor: Η Μάνια ξεκίνησε σπουδάζοτας Βιοχημεία και Βιοτεχνολογία, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Βιοεπιχειρηματικότητα και σήμερα προσπαθεί να βρει τη θέση της στον "κόσμο των ενηλίκων". Της αρέσει να εξερευνά τη σύνδεση της επιστήμης με την καινοτομία και πιστεύει ότι η εξέλιξη έρχεται όταν παραμένουμε περίεργοι, ανοιχτοί και πρόθυμοι να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.
Comments